Tag: contentmarketing (pagina 2 van 7)

De kunstenaar en het bierviltje

In de trein richting Breda verdiep ik me in het leven van Toon van Driel, de tekenaar van FC Knudde die te gast is in onze podcast FC Mediacircus.  Ik lees dat hij ergens in de jaren zeventig de rechten verkocht van FC Knudde aan een uitgever die hem in ruil daarvoor een stabiel inkomen betaalde. Pas na een jaar of 25 en veel gedoe kreeg hij de rechten terug.

Quasi-stabiliteit
Het is de klassieke worsteling van de kunstenaar versus de zakelijke wereld. Creatieve mensen verlangen nog wel eens naar de quasi-stabiliteit van mensen met normale banen. Ze zien hoe ‘de anderen’ grote huizen kopen, vakanties naar verre buitenlanden boeken en een ogenschijnlijk relaxed leven leiden. De ruil die artiesten vaak maken met uitgevers en managers is dat zij werk doen dat de kunstenaars zelf niet beheersen; interviews regelen, spullen verkopen, afspraken maken. Doordat tekenaars en andere artiesten willen focussen op hun werk overschatten ze dat andere werk wat eigenlijk allemaal best meevalt, het is gewoon regelwerk in de categorie ‘kinderen naar school brengen’ en ‘lidmaatschap van de tennis’ betalen. Niet te vergelijken met mensen laten lachen of op andere gedachtes brengen.


Als makers morgen een deal maken met een klassieke uitgever dan zal van de 20 euro die het boek kost zeker 16 euro naar anderen gaan. De boekhandel krijgt 8 euro voor het reserveren van een tafeltje, de uitgever 8 euro voor het tevergeefs bellen van Jinek. Dat is zo geregeld omdat….het nu eenmaal zo geregeld is. Het heeft niets met de werkelijke verhoudingen te maken, maar vooral met de angst van artiesten voor alles wat ze afkopen met die 16 euro; dingetjes regelen. En het is vaak nergens voor nodig. Natuurlijk hebben uitgevers en managers een belangrijke functie; ze bewaken de kwaliteit, zorgen voor de distributie en regelen veel dingen, maar ze vragen daar wel teveel geld voor. Vaak. Dat komt doordat ze – zo ging dat vroeger – een poortwachterfunctie hebben; ze bemiddelen tussen artiest en publiek. Dat laatste is gelukkig steeds minder vaak nodig en daarmee zouden ook de kosten omlaag kunnen. 


Het is altijd verstandig om direct contact te hebben met je publiek. Dat je de regie voert over wat je maakt en hoe dat jouw publiek bereikt. Natuurlijk kun je best een manager, uitgever of websitebouwer inschakelen, maar jij blijft altijd eigenaar van wat je maakt dus je betaalt hen gewoon een uurtarief. Zo’n soort verhaal heb ik wel eens eerder verteld in een blog en een bekende comedian zei tegen me: dat is precies waar ik mee bezig ben. Hij was druk met het maken van podcasts om een publiek op te bouwen en wilde ook meer regie over zijn voorstellingen. Niet langer wilde hij afhankelijk zijn van mensen die de baas zijn van talkshowtafels. Jouw fans zijn van jou en niet ook een beetje van RTL, Netflix, Meta of uitgevers aan de gracht.

Komt ie weer met zijn bierviltje
Hoe je dat doet? Gewoon op het bierviltje zetten wat je de mensen komt brengen, een manier bedenken om een publiek op te bouwen in combinatie met een nieuwsbrief en dan een verdienmodel optuigen. Dus, beste gezellige Toon als je dit leest; wandel naar je lokale kroeg, pak daar een bierviltje en schrijf op:
Groenrode draad: mensen aan het lachen maken
Medium: Nieuwsbrieven, een website en een YouTube kanaal met leuke strips en video’s
Businessmodel: Kalenders, boeken, pretparken.

Dromen van FC Mediacircus: een voetbalclub & bedrijf voor iedereen

In de podcast (FC Mediacircus over sport en media) vertel ik het verhaal van de kleine honkbalclub Savannah Bananas. Eigenaar Jesse Cole was in 2016 op vakantie in Savannah en als groot baseballliefhebbers ging hij met zijn vrouw natuurlijk kijken in het lokale stadion; daar was helemaal niks te doen, een saaie bedoening. Ze besloten de club te kopen en het van de grond af aan op te bouwen. Cole las veel boeken over entertainment en besloot die wetten allemaal toe te passen. ,,Ik zit niet in de honkbal-, maar in de entertainmentbusiness.

Hij zette zijn plannen natuurlijk op een bierviltje, zegt Robert aardig. Ik vertel hem hoe hij inderdaad als rode draad koos voor een soort motto: alles voor de fans. Elk contact tussen club en fans werd geanalyseerd en verbeterd; er kwamen vrolijke facturen voor de sponsors, pupillen van de week verkleed als banaan, vrolijke dansjes op de honken en een heuse world tour. Alles wat ‘zo ging omdat het nu eenmaal zo gaat’ werd op zijn kop gezet; een prima wet in de entertainment- en dus in de sportwereld.

FC Mediacircus
Hebben jullie ook van die dromen die altijd terugkomen? Het zal wel weer kinderachtig zijn, maar sorry dan alvast….Ik droom er vaak van om met een clubje samen iets bijzonders doen. Detectivebureaus met vrienden, uitgevers van boeken en bladen en andere bedrijven die je opzet met een clubje talentvolle mensen. Het komt natuurlijk omdat ik als freelancer vaak alleen werk en van nature echt een groepsmens ben. Dat weet ik ook wel.

Kleine amateurclub
En dus zie ik Robert, Jos en mij ergens op een leuke plek een amateurclubje beginnen. We dopen de club om in FC Mediacircus en nemen ons podcastpubliek als basis. Robert doet het technische gedeelte, Jos heeft de algemene leiding als ondernemer en ik regel de content. We huren ergens een verlaten clubterrein met twee velden en een kantine. We beginnen ergens in de vijfde klasse met een paar oud-profs die Robert nog kent en hij neemt zelf de trainingen voor zijn rekening. Op het bierviltje van de eerste vergadering staat: we zijn meer dan een voetbalclub.

Club, bedrijf & huiskamer
Maar wat zijn we dan wel? Basis is de filosofie van de oude dorpsclub waar de leden elkaar echt goed kennen, we geven een plek waar ze zich op hun gemak voelen, een thuishaven op elk gebied. Dat trekken we veel breder dan voetbal trouwens. Bij ons kunnen ze niet alleen terecht op zondag voor het eerste team, maar de hele week. We regelen kinderopvang, hebben een geweldige uitgever waar altijd wel iets te doen is en er zijn voldoende werkplekken en goede koffie. We bouwen met een klein clubje mensen aan iets bijzonders waarbij de uitgangspunten op het bierviltje staan. De club is van iedereen en voor iedereen.
Ondertussen maken we op YouTube een serie over een voetbalclub in oprichting waar je ziet hoe we een eerste team formeren, hoe we de licentie regelen bij de KNVB en hoe we een echt bedrijf worden met verstand van een publiek opbouwen. Wekelijks blijven we de podcast over sport, media en over onszelf maken. Die YouTube beelden van ons kleine stadionnetje waar we beginnen, het werven van de vrijwilligers, de oprichtingsvergadering en het zoeken naar sponsors ontstaan als vanzelf in mijn hoofd.

Plotseling schrik ik wakker omdat we bijna naar het volgende onderwerp moeten. ,,Hey Bas,’’ zegt Robert. ,,Dat was het eerste interessante nieuwtje dat je had. Toch knap na 48 afleveringen.’’

Verkoop je spulletjes net als Charlotte

In het boek haal ik veel makers aan van podcasts, video’s en nieuwsbrieven, maar voor de meeste van jullie is dat niet het perfecte businessmodel. Wat zij immers vaak doen, is de media inzetten als businessmodel maar bij veel ondernemers gaat het om spulletjes en diensten verkopen. Mediamakers verkopen advertentieruimtes in hun podcast of video’s, maar kleine ondernemers hebben een zaak te runnen. Hoe verkoop je je spulletjes met contentmarketing?

Charlotte Meindersma (foto YouTube)

Charlotte Meindersma is een goed voorbeeld van een ondernemer die content koppelt aan haar business. De juriste maakt blogs en video’s waarin ze inhoudelijke zaken bespreekt en in haar webshop verkoopt ze allerlei producten die daarmee verband houden; mokken, boeken, masterclasses en een uur consult onder de noemer ‘oploskoffie’. Ze vertelde me dat ze haar verhalen altijd afstemt op haar producten en dat werkt prima.

Koppeling met de business
Tenzij je een mediabusinessmodel hebt met sponsors, adverteerders of lezers moet je in jouw content een koppeling maken met de business. Ja, het kost een maand of twaalf voordat je een beetje een publiek hebt opgebouwd dus dat geeft je mooi de tijd om er goed over na te denken hoe je dat aanpakt. Als mijn goede vriend Gijs video’s maakt over de meubels die hij maakt dan is het verstandig om af en toe iets te vertellen over de producten die er in zijn webshop ‘liggen’. Ook kan het werken dat hij een cursus lanceert waar mensen datzelfde kunnen leren.

De webshop van Charlotte
Check maar eens goed de webshop van Charlotte die dat – puur op marketingintuïtie – goed doet. Zij heeft wat leuke gadgets die ook in haar video’s terugkomen, wat media zoals boeken die vooral dienen om de business aan te jagen, maar ook producten en diensten die de kern van haar werk vertegenwoordigen. Wat helpt als je daar over nadenkt is om even terug te keren naar het bierviltje waarop staat wat je de mensen komt brengen, waarmee ga je ze verder helpen? Charlotte leerde van Jay Conrad Levinson: de verhalen die je maakt moeten een voorproefje geven op de echte oplossing, maar de producten en diensten moeten het probleem echt oplossen. In jouw content kan je dus uitleggen hoe je een landschap schildert, maar in de cursus moet je het echt leren. Charlotte doet dat ook goed; haar boek helpt ondernemers aan wat juridische basiskennis, maar op haar website heeft ze echt ‘Algemene Voorwaarden’ staan die mensen echt kunnen gebruiken. Daar moet je en beetje mee gaan spelen.

Verkering
Spulletjes verkopen werkt net als verkering krijgen. Eerst leer je iemand een beetje kennen; je vindt iemand aantrekkelijk, ze/hij ruikt lekker en je kan zijn of haar grappen waarderen en op een bepaald moment vind je iemand zó leuk dat je altijd in de buurt wilt zijn. Terwijl je in de video’s en blogs het vertrouwen opbouwt als maker om daadwerkelijk de groenrode draad aan te pakken (daten) ga je die belofte in de producten waarmaken (verkering). Je legt uit dat je er verstand van hebt, dat je een aardige gozer bent waardoor mensen denken: dáár moet ik zijn. Dat is niet alleen iemand die mij inhoudelijk verder kan helpen, maar het is ook nog eens gezellig. Die gast van Grip doet dat heel goed. In zijn nieuwsbrieven en boeken legt hij uit hoe je wat meer grip kan krijgen op de chaos, maar in masterclasses gaat hij dat echt toepassen.

Conclusie
Je moet dus altijd ergens in de content die je maakt de koppeling leggen met je echte producten. Nee, je hoeft er geen matrassen-commercial van te maken, maar zorg ergens via een leuk bruggetje voor een inhoudelijke link tussen het verhaal en je echte product. Meer over weten? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief.

De wet van Ilja: draag wat je bent (maar overdrijf niet)

Met het kiezen voor een niche heb je de ambitie om uit te groeien tot dé kenner op dit gebied. Daar liggen veel mogelijkheden want kranten laten behoorlijk wat liggen op dat gebied. Ik heb natuurlijk veel te maken met chef-redacteuren en vaak zijn dat passanten, mensen die door allerlei omstandigheden in zo’n functie zijn gerold. Ik zal geen namen noemen, maar bijvoorbeeld op het gebied van media had ik niet het gevoel te maken te hebben met enorme medialiefhebbers. Ze keken helemaal niet zoveel tv, wisten niets af van grote mediapodcasts en hadden ook verder niet zoveel meningen over media.

Adem je niche
Ik heb dat altijd raar gevonden want volgens mij moet je als kenner altijd de intentie hebben om meer te weten van het onderwerp dan jouw doelgroep. Dat ook niet-kenners chef worden van een onderwerp waar ze niets mee hebben, heb ik altijd raar gevonden, maar dat komt door de structuur van een mediabedrijf met CAO’s en ATV-dagen. Daar heb je als freelancer (en dus ondernemer) gelukkig helemaal niets mee te maken; jij kiest voor een bepaalde niche en dan adem, droom en slaap je die niche. Klaar.

Foto YouTube

De wet van Ilja
Het is handig als het voor iedereen duidelijk is dat jij die specialist bent op gebied X, dat doe je natuurlijk door er hele dagen over te praten op social media, honderden boeken te lezen en iedereen te leren kennen in dat vakgebied. Je kan daarin zelfs een stapje verder gaan en dat noem ik altijd ‘de wet van Ilja’. Vraagje: wat denken jullie als je Ilja Gort ziet met zijn staart, flubberspijkerbroek en twinkeloogjes? Denk je dan dat hij bij ING alle jaarrekeningen van grote bedrijven controleert? Nee, je denkt: die gast heeft vast ergens een boerderij in Frankrijk waar hij wijn verbouwt. Nu komt Ilja uit de reclamewereld dus die snapt heel goed hoe dat werkt: als jij een eigen wijnlabel hebt, kun je er beter uitzien alsof je die druiven vanmorgen nog hebt staan plukken. Extra tip: altijd een beetje aarde onder je nagels. In het goede nieuwe boek van Aartjan van Erkel heeft hij het over hetzelfde, alleen noemt hij Maarten van Rossem en Jort Kelder als voorbeeld. Je hoeft er niet uit te zien als een kakker met verstand van beleggen en een verstrooide professor, maar het helpt wel voor je marketing.

Overdrijf daarin niet trouwens, ik heb scheidsrechters aan talkshowtafels gezien die hun gele tenue aan hadden vanwege de sponsor, maar mensen zijn niet gek hé. Ikzelf let er altijd op als ik mensen ga interviewen, zoek een middenweg tussen het outfit van de geïnterviewde en de rol die ik heb. Dus als ik mensen uit de vastgoedwereld wat vragen stel, doe ik wel een net shirt aan, maar dat kan prima met een spijkerbroek anders hebben ze het idee dat Freek van de debiteurenafdeling langskomt. Dus wat moet mijn goede vriend Corne doen die geweldig kan fotograferen als hij met zijn YouTube-kanaal gaat beginnen? Helemaal niks want die ziet er al uit als de beste fotograaf van Nederland.

Wat zouden chef-redacteuren van kranten eigenlijk dragen?  

Comedians druk bezig met bierviltje: naar een leven zonder rare tussenschakels

Comedians zijn de afgelopen jaren druk bezig geweest zichzelf opnieuw uit te vinden. Ze moesten minder afhankelijk worden van de grillen van omroepbazen, theaterbazen en de politiek. Maar hoe geven ze zo’n nieuw businessmodel vorm?

Niet zo lang geleden maakte ik een verhaal over comedians en hoe zij de coronaperiode doorkwamen. In die periode waren de theaters potdicht en hadden de makers weinig te doen. Martijn Koning, Stefan Pop en Tijl Beckand, die alle tijd hadden om na te denken over hun loopbaan, kwamen eigenlijk allemaal met hetzelfde verhaal. Ze waren druk met het ontwikkelen van hun eigen businessmodel waarin ze minder afhankelijk waren van anderen. Zo bedacht Beckand samen met een productiebedrijf en zijn oude Lama-collega’s een online comedyshow (tegenwoordig treden ze op bij mensen thuis), Pop transformeerde zijn tuinhuisje in een studio en Koning was aan het leren hoe je moet editen om zijn eigen podcast de wereld in te slingeren (de Knorrepodcast staat nu als een huis).

Afhankelijkheid
Jarenlang is het businessmodel hetzelfde geweest voor comedians en cabaretiers. Een of andere cabaretwedstrijd winnen, de VARA zend je show uit en je was binnen want je zalen zaten vol. Het uitzenden van de show gaf je bovendien toegang tot alle Hilversumse talkhowstafels dus je hoefde je geen enkele zorgen te maken over jouw loopbaan. Als je een nieuwe show had, ging je bij Matthijs aan tafel zitten en je kon weer een jaar of twee vooruit. De lijntjes tussen de juiste theaterbureaus en de VARA waren kort. Het is een glashelder, maar ook kwetsbaar model voor de comedians omdat er heel veel afhankelijkheid inzit van een klein aantal mensen. Er was dus een mevrouw of meneer in Hilversum, laten we hem/haar ‘chef cabaret’ noemen, die jouw loopbaan volledig kon maken en breken. Als je daar toevallig niet in de smaak viel, bijvoorbeeld omdat je wel eens een politiek incorrect grapje maakt, dan moet je buschauffeur worden. Of wat als je aan een talkshowtafel een politicus helemaal affikt en nooit meer daar aan tafel wordt uitgenodigd?
Je zou dus iets moeten bedenken waarbij je minder afhankelijk bent van een paar mensen, waarbij je zelf de regie hebt. Net zoals je er als zanger, journalist of deejay voor moeten zorgen dat je niet afhankelijk bent van John de Mol. Een andere kwetsbaarheid is de afhankelijkheid van theaterdirecteuren. Nu mogen de theaters tot 22 uur open, maar lange tijd was er helemaal niets mogelijk. Sommige comedians gingen naar de TV om nog wat te verdienen, presenteerden goede en slechte programma’s, maar de meeste verdienden helemaal niks. Zou er niet iets anders mogelijk zijn?

Tussenschakels
Het probleem zat dus in de tussenschakels; je bent als comedian te afhankelijk van poortwachters, mensen met macht die tussen jou en je publiek staan; de theaterbazen, de mensen bij de omroep en de bazen van de grote theaterbureaus. Maar ja, de behoefte aan grappen en plezier is niet veranderd tijdens een pandemie dus wat is eigenlijk de noodzaak van die tussenschakels?

Bierviltje
Pop, Koning und Beckand weten het misschien zelf nog niet, maar ze waren bezig met het bierviltje (dat staat voor onafhankelijkheid). Ze weten wat ze de mensen gaan brengen, hebben een eigen medium waarmee ze een publiek opbouwen en een eigen businessmodel om af te rekenen. Martijn Koning moet zijn leven niet laten afhangen van de grillen van Eva Jinek die een rare politicus te vriend wil houden. Zijn podcast (samen met Sander van Opzeeland) heeft een trouw publiek, fans die in veel gevallen ook naar zijn shows zullen kijken. Misschien moet hij een directe deal maken met een klein theater in Amsterdam. Zo’n deal waarbij hij 70 procent van de inkomsten zou krijgen. Let op: de show is actueel en ook als er geen publiek bij kan wordt het live op YouTube uitgezonden. Verder kan hij een deal met Netflix maken om rond december een oudjaarsshow/special te maken. Netflix koopt direct de show van Martijn; de productie zou Martijn helemaal zelf financieren en inhoudelijk vormgeven met zijn team.

Publiek opbouwen
Jij moet als comedian zelf dingen maken om jouw publiek te bereiken; podcasts, nieuwsbrieven en video’s leveren de fanschare op. Let er wel even op dat je je eigen publiek opbouwt dus zorg dat je de mailadressen hebt van jouw grote fans. Zij zullen jou gaan volgen en jij brengt hen op de hoogte van wat je te verkopen hebt. Geen zin om de hele dag over jezelf te praten? Maakt niet uit hoor, iemand als Tim Fransen maakt de prachtigste verhalen in zijn nieuwsbrieven en bouwt zo een publiek op. Kortom, comedians, waarom zou je nog energie steken in iets wat helemaal niets met jou te maken heeft? Het gaat immers om maar een ding: een trouw en groot publiek opbouwen. Is er dan straks niets te doen voor theaterbazen, omroeptypes en mensen bij theaterbureaus? Natuurlijk wel, ze moeten allemaal een bierviltje pakken en per comedian bouwen aan het perfect model.

Martijn Koning (foto YouTube)